Hefeystos: Hefeystos Lyrics

Leśny cien okrywa wszystko
Widze jak mrok posuwa sie powoli
Niczym wolny taniec śmierci

Zamykam oczy
Czuje jak dotykają mnie spragnione dłonie

Och Nocy, kochanko ma zdradliwa
Czy Twe usta znow chłodem smakować bedą ?
Czy znow porzucisz mnie, gdy zbudzi sie świt ?

Niebo znow zaczyna chmurzyć sie nade mną
Powoli rysując białe wzory
Słysze jak piorunowy młot uderza gdzieś w oddali

Krople - jak łzy, jak magiczny pył...
A my otuleni płaszczem przeżytych wspolnie chwil

Powiedz, dlaczego zaczynasz wiezić mnie
Gdy zbliża sie zmierzch, by odejść bez słow
Przychodzisz - nie wiem skąd !
Milczysz - mam tego dość !

Niech jezory ognia, brata mego
Okryją me ciało wiezione
Dając mi poczuć rozkosz samotności

Jestem w zapomnianym lesie, gdzie słysze mowe drzew
Idąc sama do magicznego strumienia bram
Leśne morze ucieka przede mną w nieskonczoność
Srebrny ksieżyc wschodzi
Widze jak przedziera sie przez chmury
Aby spojrzeć na mnie już ostatni raz
Co spotka mnie, gdzie niejeden dotrzeć chciał.

Życie czy śmierć...?
Chwały twej dzien...?
Nocy wieczny śmiech...?
Skowyt i jek...?

Wiec nieście mnie przeklete smocze skrzydła
Gdzieś w dal, do magicznego strumienia bram
Gdzie słychać szalencze pieśni wiedYm
Tam, gdzie tanczą opetane wrożki
Gdzie krukow czereda skrzydlata i wilcza sfora czarna

Gdzie kryjecie sie opetane wrożki...gdzie?
Jest pełnia, wiec ukażcie sie
Pragne ujrzeć was ten ostatni raz
Gdy życia mego zgaśnie blask

A co spotka mnie, gdy dotre tam
Gdzie niejeden już dotrzeć chciał ?
Czy ujrze tam noc i dzien...?
Szpony wilcze, pusty sen...?
Czy śmierci cichy śpiew...?
Zapomnienie i wstret...?

Gdzieś w oddali widać blask płomienia
Na kamiennym wzgorzu, gdzie skrył sie mrok
Wstają cienie mej przeszłości
Budząc stary las tesknoty

Stojąc tak na straży jego praw
Już nie czuje nic procz pustki
Nie grzeje ogien, nie ziebi chłod
Nie śpiewa wiatr ani żaden ptak

Stojąc tam, gdzie wielki posąg stał
Teraz jestem tylko ja
Drzewa w ciemnym ukłonie
Ku chwale milczącego wiatru, co rozwiewa popioły

Odeszli dzielni woje
Dla nich Niwa - nasz raj
Dla mnie samotność i czarna łza
Cierpienia me mijają szybko jak czas

Kiedyś wpatrzony w cztery świata strony
On tu stał

W wielkim lesie, gdzie ujrzałem starego wilka
Płomien w jego zimnych oczach mowił do mnie tak...
"Spłyn w leśną doline, gdzie skrył sie starych legend czar
Gdzie mgła okryła jego twarz
Tam, gdzie ma pieśn mieszka pośrod drzew
Gdzie cien, wilczy cien"

W wielkim lesie, gdzie ujrzałem starego wilka
Płomien w jego zimnych oczach mowił do mnie tak...
"O synu słonych ziem, czy słyszysz mnie ?
Unieś swoj miecz, magiczny miecz
Niech noc kieruje cie, by nigdy nie zawładneły nad tobą
Słabość i lek, zwątpienie, zły cel

Choć mgła wielka nad bagnem złym
Odkryjesz w nim zakazanej władzy smak
Niech prowadzą cie słowa pieśni mej
Byś odnalazł to,co zapomniane leży od tysiąca lat

OdnajdY to, by obudzić chwały dni
Gdyż wybrancem bogow jesteś ty
I tylko ty...

Pamietam ciemność rwącą me oczy
Gdy cichy błysk przeszywał me ciało
I tylko szum pośrod starych borow
Ogarniał cisze pieśnią wspaniałą

Pragnąłem zatrzymać każdą nową chwile
Lecz uwieziony w niemocy krzyczałem
Ostatkiem sił chciałem nadal walczyć
W krwiożerczy wir sie rzucając...umarłem

Spojrz na swe życie, zobacz co masz
Ja już odszedłem,a Ty zostałaś sama
Teraz jestem echem, pustką wokoł was
Świetym białym koniem przemierzam czas

Tutaj nie ma kłamstwa, życiem rządzi miecz
Otworz wiec swe serce, kluczem jest śmierć
Odrzuć wiec swe bole, wieczny życia smak
Dziś możesz i ty do Niwy zapukać bram

Choć mrok tam treścią życia jest
Czas konczy swoj bieg
Pragne przy jego boku trwać
By on tam nie był sam

Dziś istnienia swego oddaje kruchą nić
Koncze mej samotności pusty czas
Pragne na zawsze tobie wierną być
Razem wspolnego życia poczuć smak

Choć pamietam jak cieżko było odejść
Dziś wiem, że nie było sensu by dalej żyć
Jak wiatr przemija wspomnienie
I tylko ciebie nadal mi brak

To ty bowiem byłaś moim życiem
Ja tylko jego istnienia cieniem
To ty bowiem dałaś mi wszystko
Ja wolności szukając...odszedłem

Poszedłem wiec w krwawy boj
By miłość do ciebie uleczyć
Lecz nic już nie było w stanie
Wymazać z mych myśli tych chwil

I nagle pojawiasz sie nowa
Niezmienna, choć w innej osobie
By sycić wciąż we mnie nienawiść
I zemste na samym sobie

Noc i srebrny dzien niesie wiatr zapomnienia
Tam wśrod mroku skryły sie me wspomnienia

Nie, już nie odnajde drogi swej, gdzie ksieżyc niesie lek
W czarnym lesie, gdzie milczy każdy cien

Poprzez smutku dYwiek, ide przez zaćmienie
Ide do głebin snu, w magicznym mroku

Przez wieczność, gdzie martwe są wspomnienia me
Tam czuje mroku kąszenia